De Galápagoseilanden door Jackie Van Goethem

 All Ways met Celebrity Cruises

 

 De Galápagoseilanden  –  m/v Xpedition *****

 

3-14 juni 2011

 

 

 

De Galápagos! Al zoveel documentaires erover gezien op TV. Eilanden die ontstaan zijn uit water en vuur, waarop reuzenschildpadden leven. Onze verwachtingen waren gespannen.

Reeds van bij het aanvliegen vanuit Quito naar Baltra waren we verrukt over die grillige eilanden, her en der verspreid, op 1 000 km van het vasteland. Ze schitterden in het diepblauwe water van de Grote Oceaan, de meeste net ten zuiden van de evenaar. Er was nog tamelijk veel groen, want juni is pas het begin van het droge seizoen.

De Galápagoseilanden kan je op twee manieren bezoeken. De meeste toeristen komen er langs met een groot cruiseschip; ze bezoeken slechts één of twee eilanden, want ze zijn op doorreis. Wil je meer, dan boek je op een klein schip, met weinig diepgang, zodat je alle eilanden kan aandoen. Het maakt echt een groot verschil, want elk eiland is qua vorm en reliëf, planten en dieren totaal anders.

 

De Xpedition, van Celebrity Cruises, gebouwd in 2001, is een zeer aangenaam vijfsterrenschip, 100 m lang, 92 passagiers en 60 bemanningsleden. Het heeft vier grote zodiacs aan boord, die bij elke stop te water worden gelaten. Ze brengen de passagiers aan land en terug en dienen voor allerlei watersporten.


met een zodiac op weg naar onze eerste excursie op het eiland North Seymour

We verbleven zeven nachten op dit schip en bezochten 11 eilanden. Elke dag kon je kiezen uit twee excursies ’s morgens en twee ‘s namiddags, onder leiding van zeer goed opgeleide gidsen. Het waren rangers van het Galápagos Nationaal Park, die ons uitermate konden boeien met hun uitleg over vulkanen, planten en dieren. Het is een intens avontuur geworden.

Tijdens een lange wandeling op het eiland North Seymour kregen we al direct een voorsmaakje van de inheemse fauna van de Galápagos: zeeleeuwen, genten, leguanen, lavahagedissen, …. Vooral de blauwvoetgenten stalen de show. Mannetje en wijfje dichtbij elkaar. De linkervoet omhoog en weer omlaag; dan de rechtervoet omhoog en weer omlaag. Kop achteruit, de lange bek hoog in de lucht, de vleugels gespreid. We stonden er amper één meter vandaan, en onverstoord gingen ze door, terwijl wij foto’s maakten. Een telelens was echt niet nodig.

 

een koppel blauwvoetgenten

Na een vroege koffie met croissant voeren we bij zonsopgang met de zodiacs omheen Kicker Rock. Het is een enorm steile, puntige klif, een restant van een zijkrater van de vulkaan die, drie miljoen jaar geleden, het eiland San Cristóbal heeft gevormd. Niemand kan deze rots beklimmen.

Later volgden wandelingen op San Cristóbal zelf, met vooral oog voor de vele inheemse bomen en planten, en op het eiland Española, met zijn vier miljoen jaar, het oudste van de Galápagoseilanden. De populatie zeeleguanen die hier leeft vertoont grote rode vlekken op de zwartgrijze huid, waardoor ze fotogenieker zijn dan hun volkomen zwarte soortgenoten op andere eilanden.

Verder zagen we meer dan tien vogelsoorten die alleen maar op de Galápagoseilanden voorkomen, o.m. een soort albatros, een buizerdsoort, spotlijsters en darwinvinken. Wie het meest opvallen zijn de sierlijk gestroomlijnde, bruine zeeleeuwen. Hun voornaamste bezigheid is slapen, overdag althans. Want ’s avonds hebben we ze echt bezig gezien, vanop de achtersteven van de Xpedition! Met tientallen joegen ze op vissen, een onwaarschijnlijk kluwen waaraan ook twee haaiensoorten deelnamen. Voortdurend zag je vliegende vissen uit het gewoel ontsnappen.

 

 

 

 

Galápagoszeeleeuw met zogend jong

Vanaf de derde dag werd het aantrekken van het zwemvest een ritueel. De korte trajecten met de zodiac waren ideaal om in stemming te komen. We voeren richting mangrovebossen, lavakusten, zand- en keistranden. Bij het omcirkelen van het eiland Floreana zagen we onze eerste Galápagospinguïns. De op twee na kleinste soort van alle pinguïns leeft en broedt op vijf van de Galápagoseilanden en nergens anders. Een kolonie in het uiterste noorden van het eiland Isabéla komt zowaar voor op het noordelijk halfrond, al is het maar tot op 10’ N.B.

Opmerkelijk waren ook de fregatvogels, in de lucht een onmiskenbaar silhouet, de mannetjes in de broedtijd met een knalrode, opgeblazen keelzak. Bruine pelikanen waren alom tegenwoordig. Met een statig allure dobberen ze op het water en met verbazend gemak vliegen ze op. Reigers bij de vleet: witte, blauwe, lava- en koereigers.

 

 

 

dit mannetje van de fregatvogel maakt aanstalten om op te vliegen

De all-in formule aan boord werkte voortreffelijk, de service was onberispelijk, alles was voorhanden en functioneerde naar behoren. De Xpedition was met 92 passagiers volzet. Een zeer vriendelijke bemanning, ook de officieren en de kapitein. Een zeer competente cruise director, efficiënt en buitengewoon gedienstig en vriendelijk. Jackie kreeg van hem het massagesalon ter beschikking voor zijn voordrachten tussen 18.30 en 19.30 uur, inclus. een grootbeeld TV voor de powerpointpresentaties. En tijdens die voordrachten werden we bediend met dranken en hapjes. Niet te verwonderen dat alle All Wayspassagiers de voordrachten stipt hebben bijgewoond.

Ook alle excursies, twee per dag, waren in de prijs inbegrepen. De All Waysgroep kreeg altijd een aparte zodiac en natuurgids. En die natuurgidsen zijn echt goed opgeleid: heel competent en vriendelijk. We werden op het hart gedrukt de dieren niet aan te raken en binnen de afgebakende paden te blijven. Het was immers een voorrecht om als toerist dit integrale natuurreservaat te mogen bezoeken. Ze namen zelf ook veel foto’s. Het waarom zou blijken op de laatste avond aan boord.

Op het relatief jonge eiland Bartolomé hebben we een 114 m hoge vulkaan beklommen; zijn laatste uitbarsting was in 2009. Het is een kale woestenij van bruine en grijze lava en van geel, zwavelhoudend zand. Hierin kunnen slechts een zeer beperkt aantal plantensoorten groeien, w.o. de lavacactus.

 

 

 

 

lavacactus, een pionier op het eiland Bartolomé

De klim naar de top was makkelijk, dankzij een trappencomplex met 380 treden en verscheidene platforms. Het uitzicht was verbluffend en aan alle kanten verschillend. Je zag tufkraters en caldera’s, die als het ware gisteren nog vuur en rook spuwden. Na de klim hebben velen onder ons gesnorkeld in het heldere water. We genoten van de tropische vissen, met hun schitterende kleuren, sommige solitair, andere in kleine of grote groepen; en ja we hebben ook zeeschildpadden gezien.

Het eiland Isabela is het grootste, qua oppervlakte te vergelijken met de provincie Luxemburg. Een miljoen jaar geleden werd het gevormd door zes grote vulkanen die apart uit zee oprezen en zoveel lava uitbraakten dat hun lavavelden met elkaar verbonden raakten. Vijf van die vulkanen zijn nog steeds actief. We hebben er een drie uren lange wandeling gemaakt.

Het vlakbij gelegen eiland Fernandina is één immense vulkaan, bijna 1 500 m hoog en met een krater van 6,5 km diameter. Tijdens onze wandeling zagen we duizenden zeeleguanen, dicht naast en op elkaar. Als enige kruipdiersoort voeden ze zich door in zee wieren van de lavarotsen af te grazen. Ze lagen nu te zonnen om weer op te warmen. Al het zout dat ze binnenkregen wordt nu door speciale klieren afgescheiden en via de neusgaten in fijne straaltjes uitgespuwd.

 

 

 

 

 

zonnende zeeleguaan op het eiland Fernandina

Wegens hun geïsoleerde ligging leven op de Galápagoseilanden honderden planten- en diersoorten die nergens anders ter wereld voorkomen. Onder de vogels heb je bv. de vleugelloze aalscholver, die wel zijn vleugels heeft verloren, maar niet zijn gedrag … Urenlang staan ze hun korte vleugelstompjes te drogen in de wind.

Ook op het eiland Santiago zagen we weer talrijke diersoorten die alleen maar op de Galápagos voorkomen, zoals de Galápagospelsrob, diverse vogelsoorten en ook insecten zoals de veelkleurige geschilderde sprinkhaan. De kust van dit eiland is zeer ruw door de vele ingestorte lavatunnels. Een ideaal biotoop voor de rode rotskrab, die overigens ook op alle andere lavakusten alom tegenwoordig is.

 

 

 

 

rode rotskrab

En zoals steeds na elke excursie werden we aan boord verwelkomd met hapjes en dranken. Een uitstekende gelegenheid om na te praten over de unieke belevenissen van de voorbije uren.

Op het eiland Santa Cruz konden we kennismaken met de veel mooiere landleguaan, grotendeels geelbruin van kleur. Hij wordt ruim 1,2 m lang, eet allerlei planten, vooral cactussen. Onbegrijpelijk dat die cactusstekels hem niet deren. Deze hagedissen zijn niet schuw en ook niet gevaarlijk; je kan er zo langslopen, of, ze passeren jou zonder de minste agressiviteit.

 

 

 

 

 

landleguaan op het eiland Santa Cruz

Het meest indrukwekkende reptiel is wel de Galápagosreuzenschildpad. Elk eiland heeft zijn typische vorm, vooral herkenbaar aan het rugschild. Ze kunnen tot 1,8 m lang worden, 200 kg wegen en meer dan 150 jaar oud worden. Van de 17de tot begin 20ste eeuw hebben zeelieden, walvisjagers, piraten, e.d. danig huisgehouden op de eilanden. De schildpadden werden in grote aantallen levend meegenomen op hun schepen, als langdurige vlees- en watervoorraad en ook voor de olie. Van de oorspronkelijk 250.000 schildpadden bleven er op de duur maar een paar duizend meer over.

We hebben ook lonesome George (eenzame George) gezien, de enige overlevende schildpad van het eiland Pinta. Hij wordt als 100-jarige in het Charles Darwin Research Center ‘met de beste zorgen omringd’ en men is koortsachtig op zoek naar een wijfje met dezelfde genetische kenmerken. In het onderzoekscentrum op

 

 

eenzame George, een 100-jarige bewoner van het Charles Darwin Research Center;hij stierf totaal onverwacht op 24 juni 2012; dit was ruim een week lang wereldnieuws

het eiland Santa Cruz lopen talrijke kweekprogramma’s. Van alle eilanden werden schildpadden naar het Centrum gebracht om voort te kweken. Als de jongen voldoende zijn gegroeid, worden ze op het oorspronkelijke eiland weer uitgezet in het wild. Maar eerst moeten er alle verwilderde geiten worden uitgeroeid, want die eten alle vegetatie op, zodat schildpadden er niet kunnen overleven.

Als Belgen liepen we daar rond met enige trots. Want dit onderzoekscentrum werd gesticht door Victor Van Straelen, een voormalig directeur van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel, bij het grote publiek vooral bekend door het museum met de dinosauriërs. Als voorvechter van het natuurbehoud lag Victor Van Straelen in de jaren ’50 aan de basis  van de bescherming van de Galápagoseilanden.

In de namiddag namen we allemaal deel aan een excursie om die grote landschildpadden op het eiland Santa Cruz in het wild te zien. Na een lange wandeling zagen we een metergroot exemplaar gulzig gras eten. Maar evengoed nam het gretig fruit aan.

 

 

 

 

de schildpad neemt gretig fruit aan

Lutgart trapte per ongeluk in een nest van vuurmieren. Ze had het geweten… Na enkele seconden voelde ze scherpe pijn over haar beide onderbenen. Die vuurmieren zijn per ongeluk binnengebracht op het eiland en worden een pest. Vooral de landschildpadden hebben er last van, omdat de mieren aan hun cloaca bijten. De reptielen kunnen zich hiertegen onmogelijk verdedigen.

Toen we, na onze onvergetelijke excursie, in Puerto Ayora aan de steiger op een sloep wachtten, lag een zeeleeuw languit op een zitbank te slapen. Lutgart vond nog een hoekje. Ik stond ernaar te kijken. Van ‘Sta uw plaats af aan senioren’ had die zeeleeuw blijkbaar nog nooit gehoord.

 

 

 

in Puerto Ayora deelt Lutgart een bank met een zeeleeuw

De laatste avond aan boord was er een met overvloedig aanbod van o.m. Chileense cava. Eigenlijk een ideale manier om de emoties van het moment door te spoelen. Er was nl. een verrassing. We kregen een dvd-voorstelling met alle hoogtepunten van onze reis. Daarom namen de gidsen zoveel foto’s tijdens de excursies … En iedereen kon zich herkennen in sterke of minder sterke poses.

 

 

 

 

 

Lutgart in een sterke pose op het eiland Bartolomé.

Na afloop van de voorstelling was er een minutenlang applaus, vooral omdat wij deze dvd gratis als een souvenir mochten meenemen. De Xpedition biedt TOP service op alle gebied.

Van mijn kant heb ik, eens thuis, een wetenschappelijk verslag gemaakt, met per excursie, een overzicht van alle dier- en plantensoorten waar de natuurgidsen onze aandacht op hadden gevestigd.

Dit heeft de All Wayspassagiers ongetwijfeld geholpen om hun vele foto’s en films zo duidelijk mogelijk te documenteren met info over deze unieke planten- en dierenwereld.

Jackie en Lutgart Van Goethem-Vanderborght

Temse

 

Foto’s   ©  Jackie Van Goethem

Geen commentaren op dit moment.

Laat hier uw bericht achter :

*verpliche velden

Contrôle anti-robots : veuillez remplir le champ ci-dessous avant de déposer votre avis *